അച്ഛയ്ക്ക്

പത്താണ്ടു കഴിഞ്ഞതാണെന്നാലുമീ മൂവന്തി
യ്ക്കുമുണ്ടെന്റെ ചാരത്തതേ ഹർഷാരവത്തോ
ടൊളിമങ്ങാതെയന്നത്തെ വാസന്ത ദൃശ്യങ്ങൾ,

എത്രയോ നാളുകളെൻ സായന്തനങ്ങളിൽ
കളിക്കൂട്ടായ്‌ നടന്നതും, കണ്മഷിപ്പൊട്ടുകൾ
കുപ്പിവളകളും കാവടിയാട്ടവും അമ്പലച്ചുറ്റലും

മുഗ്‌ദ്ധസുഗന്ധ മന്ദഹാസം വിടർത്തുന്നു വേലി-
പ്പടർപ്പുകൾക്കുള്ളിൽ  ഗന്ധരാജൻ മലർ ചാരെ
മഞ്ഞക്കോളാമ്പിയിൽ കുഞ്ഞു നാരായണക്കിളി

കൊണ്ടൽ നനയ്ക്കലുമാറ്റുതീരത്തെ കളികളും,
മാമ്പൂ മണക്കുന്ന വമ്പത്തരങ്ങളിൽ നോവിന്റെ
തേങ്ങല,റിയാതെ തലോടിയും കണ്ണുനീരുമ്മയും

നേരേറമായിട്ടും നേരമാവാതുറങ്ങുന്നതെന്തെന്ന
ചോദ്യങ്ങളോടൊപ്പം തല്ലുകൊള്ളിത്തരമൊട്ടൊഴി-
യാതെല്ലാം കൂട്ടിനുണ്ടെന്നുള്ള ശകാര മുഖങ്ങളും,

പെണ്ണ് വളർന്നിട്ടുമിന്നുമെപ്പോഴുമീ ശൈശവം
കൈവിരൽ കോർത്തുനടപ്പതെന്തിങ്ങനെയെ
ന്നുള്ളൊരു കൃത്രിമഗൗരവ ശാസന ഛായകൾ

എന്നോ കളഞ്ഞു പൊയ്‌പ്പോയതാണെന്റെ-
യാവാസന്തമെങ്കിലുമെന്നുമീയോർമ്മകളിന്നു
മെൻജീവനിൽ,ജീവന്റെ തൂമലർച്ചാർത്തുകൾ,

ഇന്നുമെന്തെന്തഴകാണീയോർമ്മകൾ കാ-
ഴ്ചകൾ,ക്കെന്റെ ചാരെയിങ്ങനെ കെട്ടി
പ്പുണരുവാൻ കൈനീട്ടി നിൽക്കുംപോൽ

ഓർമ്മയിൽ കൺകളിൽ തോരാത്ത ഞാറ്റു
വേലപ്പൂക്കൾ, ഓരോ നിമിഷവുമെന്നന്തരംഗ
ത്തിൽ വർഷമേഘമായ് നിർത്താതെ പെയ്യുന്നു

(അ)ന്യായീ(കാ)കരണങ്ങൾ

പകനീന്തി നീലിച്ച ചരിത്രവഴികളിൽ,

കരുത്തനവശേഷിക്കുമെന്ന

പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളിൽ, ഒറ്റയാന്തലിൽ

ഒറ്റവെട്ടിൽ അതിജീവനമസാദ്ധ്യമായി

പിടഞ്ഞുവീഴുന്ന ജീവിതദൂരങ്ങൾ,

പകലിരുളിന്നൊറ്റയിതൾപ്പൂവിൽ

വെറുപ്പിന്റെ വേരുകളിരതേടുമ്പോൾ,

ഒളിക്കാനൊരിടമില്ലാതെ അവസാന

ജീവന്റേയുംകൊലക്കണക്കെഴുതി,

ഞാനെന്ന മാനവികതയ്ക്കപ്പുറത്തേ-

യ്ക്കൊന്നുമില്ലെന്ന പരിഹാസമുൾനിറച്ച്,

വാദപ്രതിവാദവാചകവീര്യത്തിൽ 

മാനുഷീക മൂല്യങ്ങളുടെ ഒപ്പീസു ചൊല്ലി,

പ്രതികരണങ്ങളുടെയവസാനയലകളിൽ 

ഒരിക്കലുമില്ലാത്ത കണ്ണീരും നടുക്കവും 

ചേർത്ത് സമാധാനം മാത്രമാഗ്രഹിക്കുന്ന 

വിശുദ്ധിയുടെ ആൾരൂപങ്ങൾ ഉയിർക്കുന്നു,

എന്തിനെന്നും എന്തുകൊണ്ടെന്നും

ചോദിച്ചേക്കരുത്, കാരണം

(അ)ന്യായീ(കാ)കരണങ്ങൾ

എന്നുമിങ്ങനൊക്കെത്തന്നെയാണ്,

രക്തസാക്ഷിയുണ്ടാകുന്നതിനേക്കാൾ,

പകയൂതി ചതികൂട്ടിയൊറ്റി 

രക്തസാക്ഷിയുണ്ടാക്കപ്പെടുമ്പോൾ,

ചരിത്രവഴികളിലെ പകനൂത്തെടുത്ത 

ചോരയിടങ്ങളിൽ ഇരയാക്കപ്പെട്ടവനും

ഒരിക്കൽ വേട്ടക്കാരനായിരുന്നുവെന്ന 

യാഥാർത്ഥ്യത്തെ മറക്കാതെയോർക്കുക,

സത്യത്തെ വിസ്മരിക്കാതിരിക്കുക.

അപ്പോഴും, ഇരയും വേട്ടയുമെന്നത്,

ഇനിയുമർത്ഥമഴിക്കാനാകാത്ത

ഒരേ കുരിക്കിന്നാഴമെന്നു തന്നെയാണ് 

ഉയിരടർന്നിടറിവീഴുന്നയോരോ ജീവനും

അത്രമേൽ തീവ്രഭീതിയോടുരുവിടുന്നത്.

ഓർമ്മകൾ ജീവിതമാകുന്ന അതിതീവ്രതകളുണ്ട്,
ഒപ്പം
നഷ്ടങ്ങൾ ഓർമ്മകളാകുന്ന ഉഗ്രവ്രണങ്ങളും.

നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകുന്ന ഓർമ്മകളെ നിസ്സഹായതയോടെ  നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ തിരയുന്ന കണ്ണീർഗംഗ,

തിരിച്ചു വരാനാവുന്നില്ലല്ലോ എന്ന താരാട്ടുത്തരങ്ങൾ.

ഓർമ്മയുടെ ഒരിലപോലും ബാക്കിയാക്കാത്തൊരു അതിശൈത്യത്തിൻ മഞ്ഞുകാലം അറിയാത്ത വിദൂരതയിൽ എനിക്കായി നോമ്പ് നോൽക്കുന്നു,

വരണ്ടുണങ്ങിയിട്ടും അതിജീവനം മന്ത്രിക്കുന്ന ചില്ലകളിൽ മരവിപ്പിന്റെ മഞ്ഞുകണങ്ങൾ പൂവിടാൻ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്നു,

ചില നഷ്ടങ്ങൾ ജീവിതമാണ്. ഉഗ്രവിഷമേറിയ വേദനകളാണ്. വിഷമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും അതിജീവനം സാദ്ധ്യമാക്കാൻ വിഷസംഹാരിയായി അത് പാനം ചെയ്യാതെ മറ്റൊരു നിവർത്തിയുമില്ലാതാകുന്ന അസ്സന്നിഗ്ദ്ധത. കടിച്ചമർത്തിയ വേദനയെന്ന വിഷസംഹാരി ഓരോ അണുവിനെയും ഇനിയും കൂടുതലെന്ന്‌ ത്രസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന വൈരുദ്ധ്യത.

അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ? നഷ്ടം ഒരു തീരാവേദനയാകുന്നത്. ആ  വേദനതന്നെ ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. എല്ലാം കൈവിട്ടുപോകുമ്പോഴും വീണ്ടും ഒന്നുമുതലെന്നു നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചു കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കാൻ നേടിയെടുക്കാൻ,  തോറ്റുപോകുന്നു എന്ന് തോന്നുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തെയും വാശിയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും നേരിടു എന്ന് മന്ത്രിക്കുന്നത്.

അതെ, വസന്തമെത്താൻ മടിക്കുന്നുവെന്നറിഞ്ഞിട്ടും വീണ്ടും മഞ്ഞുപൊഴിയുന്ന അതിശൈത്യത്തിൽ  ഉപ്പുണങ്ങിയ നെടുവീർപ്പുകളും നിശ്വാസങ്ങളും ഞാൻ തുവരാനിടുന്നു.

ദാ  ഈ നിമിഷം മൂന്നാണിപ്പഴുതുകളുടെ പീഡയാഴമോർക്കാതെ, മുപ്പതു വെള്ളിക്കാശിന് എന്റെ വേദനകളെ സ്വയം ഒറ്റികൊടുക്കാനൊരുങ്ങുന്ന യൂദാസാകുന്നു ഞാൻ.

എങ്കിലും, വേദനയുടെ ലഹരിയിൽ ഉന്മാദിനിയാകുന്ന നിമിഷത്തെ അതിജീവിച്ച്, എന്റെ പിഴ എന്റെ വലിയ പിഴയെന്ന് ആവർത്തിക്കാതെ എന്നെ തിരിച്ചെടുക്കുന്ന ഞാൻ, സ്വയം ഒറ്റിക്കൊടുക്കാതെ എന്റെ മുറിവുകളുടെ വിശുദ്ധിയിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ ചുംബിക്കുന്നു. മുപ്പതു വെള്ളിക്കാശ് എന്നത്തേതുമെന്നപോലെ തിരസ്ക്കരിച്ചെറിയുന്നു.

വീണ്ടുമൊരു  മരക്കുരിശ്ശ്  ദേഹത്തോട് ചേർത്ത് കൂടൊരുക്കാൻ, വീടൊരുക്കാൻ പീഡയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ലഹരിയെന്ന വീഞ്ഞിനെ ഞാൻ എന്റെ രക്തമായി പാനം ചെയ്യുന്നു, ശരീരമായി ഭക്ഷിക്കുന്നു.

ഒഴിവാക്കുമ്പോഴും ചോര പൊടിയിച്ചു വീണ്ടും കുടിയേറുന്ന, എല്ലാമുണ്ടായിട്ടും  ഒന്നിലെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടല്ലോയെന്ന അനാഥത്വം. ഒഴുക്ക് നിലച്ച വരികൾക്കിടയിലെ കാണാച്ചുഴികളിൽ ഗതിയറിയാതൊഴുകുന്ന നിർവ്വികാരത.

മുറിഞ്ഞു പോയൊരു സ്വപ്നത്തിന്റെ  മിന്നൽപ്പിണർ,

ഉടഞ്ഞുപോയൊരു മഴവിൽക്കുറുമ്പിന്റെ തേങ്ങൽ...

കടൽ കുടിച്ചുറങ്ങിയവൾ

ആഴിക്കനൽ തിളക്കത്തിൽ

ഇളം കവിളുകൾ,

പാദസ്വരക്കിലുക്കങ്ങളുടെ

തിരയിളക്കങ്ങൾ,

ആഴമറിയാതുദിച്ചസ്തമിക്കും

പോൽ നാഭിച്ചുഴി,

നീയൊരു കടലോളം പോന്നവൾ

എന്നൊരു വിരൽത്തുടിപ്പ്,

ഉപ്പിറ്റിയ ചുണ്ടുകളെന്നൊരു

ചുംബനം തൊട്ടപ്പോൾ

നുണക്കുഴികളിലാഴക്കുളിരെന്ന്,

കടൽനീലിമയുടലെന്നൊരു

ഈര്‍ച്ചവാള്‍ മൂര്‍ച്ചയില്‍ കടൽ

തീപിടിച്ചുള്ളുവെന്ത കാടാകുന്നു,

കടലോളം പോന്നവൾ

വീണ്ടുമൊരു കടൽ തേടിയപ്പോൾ

ഒരേസമയം, ഇരുപുറങ്ങളിൽ

കുഞ്ഞനക്കങ്ങളുടെ അമ്മേ-

യെന്നൊരു കരച്ചിലുയരും മുൻപേ

മുലമുറിഞ്ഞ കടൽ വിണ്ണാകുന്നു,

മോളെയൊന്നൊരു കരച്ചിൽ

നിനക്കുവേണ്ടിയിനിയുമെന്റെമാറു

ചുരത്തുമെന്ന വിഷാദം നിറയ്ക്കുന്നു

കടൽ കുടിച്ചുറങ്ങിയവളുടെ

ചിത്രമെഴുതിയെടുക്കുമ്പോൾ

(നീ)ഞാനെന്തു പറയാനാണ്,

കരിനീലിച്ച നിന്റെ കരിംകടൽ

ശരീരത്തിന് മുന്നിലേയ്ക്ക്

സ്വയം നാവറുത്തിട്ട്

ഒന്നിനും സമയമില്ലാന്നപോൽ

ഞാൻ(നീ) നടന്നു പോകുന്നു

ദൈവത്തെപ്പോലെന്നൊരാളെപ്പോൽ

വേദനകൊണ്ട് പിഞ്ഞിയ 

ജീവിതം തുന്നിയെടുക്കുന്ന 

കേവല നിസ്സഹായതയിലേയ്ക്ക്, 

പൊൻ വെളിച്ചം വിതറും

താരകങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തി

കുളിരിന്‍റെ മഞ്ഞു മടക്കുകൾ പുതച്ച്,

കന്യകയുടെ ഉദരച്ചൂടറിഞ്ഞ് 

തുവരമണ്ണിൽ പിറവിയെടുത്ത് 

ആദിയനാദി പാപങ്ങളുടെ 

രക്ഷകനായവനെ സ്വസ്തി,

സുഷുപ്തിയുടെ വേരുകളി-

ലാണ്ടൊരു വിത്തിന്‍റെ തളിർ 

നാവുകൊണ്ട് ഒറ്റിൻ 

"മദ"വീഞ്ഞു നുണഞ്ഞ്, 

ഇലഞരമ്പിനാൽ ഒറ്റപ്പെട്ട ഓർമ്മ-

യുടെ ചില്ലകൾ കൊണ്ടുതന്നെയൊരു

മരക്കുരിശിൻ കൂട് ഇരിപ്പിടമായ് 

ദേഹത്തോട് ചേർത്തവനെ,

തിരു ശരീരമിന്നും അതിരുക-

ളില്ലാത്ത അജ്ഞതയുടെ കറുത്ത 

വീഥികളിൽ നിരന്തരം കുരിശി-

ലേറ്റപ്പെട്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു,

ലോകരക്ഷക്കായ് 

കന്യകയുടെ വിശുദ്ധിയിൽ 

തിരുപ്പിറവിയെടുത്തവനെ,

വിശക്കുന്ന വഴികളിൽ 

ഇനിയുമിനിയും രുചിയുടെ 

അപ്പവും വീഞ്ഞുമാവുക,

ഇരുൾനോവിന്‍റെ കനൽ 

വഴികളിൽ അണയാത്ത നക്ഷത്ര 

വെളിച്ചം തെളിയിക്കുക, 

ഉപേക്ഷിച്ചനാഥമാക്കപ്പെട്ട-

യിടങ്ങളിൽ ഇനിയുമിനിയും 

പുൽക്കൂടിന്നാശ്രയം തീർക്കുക, 

ദൈവത്തെപ്പോലെന്നൊരാളെ-

പ്പോൽ വീണ്ടും വീണ്ടും നന്മയുടെ 

ദൈവപുത്രനായ് പിറക്കുക.

ഫിദൽ,

ഫിദൽ, 

നീയോർക്കുന്നുണ്ടോ 

നിന്‍റെ ശ്വാസഗതികളിൽ

മോട്ടോർ സൈക്കിൾ

ഇരമ്പങ്ങളുടെ മുഴക്കങ്ങൾ 

വഴി പകുത്തെടുത്തത്‌,

ഇരുണ്ടു കിടന്ന 

വഴിക്കറുപ്പിലേയ്ക്ക് 

നിങ്ങളൊരു ചുരുട്ടിൻ 

പന്തം ജ്വലിപ്പിച്ചു 

വെളിച്ചം കുടഞ്ഞത്,

നിശ്ശബ്ദം തേങ്ങിയ 

കാടകങ്ങളിൽ,വെടിയൊച്ച

പ്രതീക്ഷകളുടെ

വസന്തമെഴുതിയത്,

അധിനിവേശങ്ങളുടെ 

വറുതിവേരുകളിലേയ്ക്ക് 

നീതിയുറവകളുടെ 

പുതുജീവൻ പകർന്നത്,

വിശപ്പൊട്ടിയ തളർന്ന 

ചിന്താഴങ്ങളിലേയ്ക്കാവേശ-

ത്തിൻ അപ്പരുചി പകർന്ന്

ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിച്ചത്,

ജന്മിത്വമെഴുതിയ 

അഹമ്മതികളിൽ നിന്നും 

ഏവർക്കും ഭൂമിയെന്ന-

വകാശം പിടിച്ചെടുത്തത്,

നൂലുകെട്ടിയടിച്ചമർത്തിയ 

ചിറകിൻ ബന്ധനങ്ങളിൽ 

ആകാശസ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന 

നെഞ്ചുറപ്പു പതിച്ചത്,

അടിമത്വത്തിന്‍റെ മുറിവ്

കാട്ടുഗറില്ലയുടെ ക്രൗര്യത്തോടെ 

നക്കിയുണക്കി പ്രത്യാക്രമ-

ണത്തിന്‍റെ ചരിത്രം

വിപ്ലമാണെന്നോർമിപ്പിച്ചത്,

സഖാവേ, 

നിങ്ങളെയോർക്കുമ്പോൾ

ഫിദലെന്ന് ചെയെന്ന്

ചേർത്തു വായിക്കുന്നു, 

നേരിന്‍റെ ചങ്കുറപ്പിന്‍റെ

വെടിയൊച്ച കേൾക്കുന്നു,

അരാജകത്വങ്ങളിലേയ്ക്കുള്ള

വിപ്ലവവീര്യം തുടിക്കുന്നു,

ക്യൂബയുടെ കണ്ണീർ നേരിന്‍റെ 

നീതിയുടെ പോരാട്ടവീര്യമാണ്,

ഫിദലെന്ന് ചെയെന്ന്

വായിക്കുമ്പോൾ ക്യൂബയൊരു

ആത്മവീര്യത്തിന്നണയാത്ത

ഉൾക്കരുത്താണ്, ധൈര്യമാണ്.

ജീവിതമതിന്‍റെയോരോ 

നിമിഷവുമോരോ 

വിത്തോർമ്മകളായി 

കരുതി വയ്ക്കുന്നുണ്ട് 

ചിലപ്പോഴത് കലങ്ങിയ 

കൺകോണിലെയൊരു

തുള്ളി തിളക്കത്തിൽ 

നെഞ്ചുരുക്കി തളിരിടും 

മറ്റുചിലപ്പോഴെല്ലാമൊരു  

പൊൻവസന്തമെന്നപോൽ

ചൊടിയിലതിശോഭയോടെ   

പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

കാലമെത്ര കരുതലോടെ-

യാണതിന്‍റെ കൈവഴികളെ

ജീവിതത്തിലേയ്ക്കത്രമേലാഴ 

ത്തിൽ വരച്ചു ചേർക്കുന്നത് 

പുഴയൊഴുകേണ്ട വഴികൾ

ആരോ തടഞ്ഞൊരൊഴു-

ക്കിനാഴത്തിൻ ഉറവ വറ്റിയ 

വ്യഥിതയാണിന്നു ഞാൻ,

നിലാപ്പൂക്കൾ നനയുന്ന 

കല്ലോല കാന്തിയാൽ പുടവ 

നെയ്യുന്ന ഭൂതകാലക്കുളിർ,

കൊഞ്ചും വിരൽതൊട്ട കളി-

യോടക്കുറുമ്പുകളൊപ്പം,തുഴയ-

റിയാതെ മറുകര തിരയുന്നു,

വിശപ്പിൻ ധ്യാനത്തിൽ സന്യാ-

സിക്കൊറ്റികൾ, ചെറുപരൽ

മീൻഭംഗികൾ ദേശാടനത്തിലും,

കരയരികു ചേരുമിളം നാ-

മ്പിനെത്തൊട്ടു കുസൃതി കാട്ടാൻ 

കൊതിക്കും നീർക്കുമിളകൾ,

നിഴലു മാത്രമായ് വളരും 

ജലരേഖകൾ, ഉറവതേടി വര-

ളുന്ന ഒഴുക്കിന്നാഴങ്ങളും,

ഏറെ വൈകിപ്പോയിപ്പോഴേ,

എങ്കിലുമിനിയും മലിനമാക്കാ-

തിരിക്കുകെൻ നീർവഴികളെ,

വരളും ദാഹത്തിൻ സങ്കടമു-

ള്ളുനിൻ മണ്ണടരുകൾക്കുള്ളിലെ 

ശാപമായ് തീരാതിരിക്കുവാൻ,

കാത്തുവയ്ക്കട്ടെയിറ്റു ദാഹ-

ത്തിൻ കാരുണ്യം ഭാവിജന്മങ്ങൾ 

കെട്ടുപോകാതിരിക്കുവാൻ,

തെന്നലലയും പച്ചച്ച വീഥിയിൽ 

നിറവൃഷ്ടി നെഞ്ചേറ്റി ഞാനിനി-

യൊരാറായി വീണ്ടുമൊഴുകട്ടെ,

നഷ്ടങ്ങളുടെ ശിശിരകാലം

വിഭ്രമത്തിലുമൊരു ഭ്രമമു-

ണ്ടെന്ന ചിരിയുടെ നോവുപടർത്തി,

അഗ്നിയിലുപേക്ഷിച്ചൊരുടൽ 

മണ്ണിനോടിണ ചേരുമ്പോൾ, ഞാൻ

വിജനതയുടെ ദേശത്തേക്കെന്ന 

പോലൊരു കൈവിരൽത്തൂങ്ങിയീ 

നിമിഷത്തിൻ നിഴൽച്ചാർത്തിൽ

ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയൊരതിശയമാകുന്നു,    

എങ്കിലും, 

കാലം തെറ്റി പെയ്തു 

പൂത്തേക്കുമെന്ന തോന്നലുകളിൽ 

പരസ്പരം മൺഗന്ധമുള്ള  

രണ്ടു കാത്തിരുപ്പുകളുടെ 

പകപ്പുകളൊരു കരച്ചിലിനിരുപുറം

ബാക്കിയായതെങ്ങിനെയാണ്,

എന്നിട്ടും, 

മരണംകൊണ്ടടർന്നുപോയ

വസന്തത്തെ ഇനിയും കരഞ്ഞുറഞ്ഞു

പോവാത്ത നീർത്തുള്ളികളിൽ 

ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്, കരളുകൊത്തി 

പറിക്കുന്ന വേദനകളിൽ 

ഒതുക്കിയിട്ടുണ്ട്, ഇല്ലെന്നാവർ-

ത്തിക്കുന്ന ഓരോനിമിഷത്തിലും 

വിരൽത്തുമ്പിൽ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന

സ്വപ്നമെന്ന കൂട്ടു തേടുന്നുണ്ട്,

അതുകൊണ്ട്,  

തിരികെയില്ലാത്ത ഇന്നലെയിലും

നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത നാളെയിലും  

എന്‍റെ മുറിഞ്ഞു പോയ കാലങ്ങളെ 

നീ തിരയാതിരിക്കുക, കാരണം 

ഇരുട്ടറ്റങ്ങളുടെ അടുക്കുതെറ്റിയ

പിൻവിളികളിലെൻ പ്രാർത്ഥന 

ഒരുപിടിച്ചോറിൽ മിഴിയുപ്പു

ചേർന്നൊരു നീർക്കുടമുടയ്ക്കുന്നു,

മറക്കാതിരിക്കുക,

ഞാൻ, വിജനതയുടെ ദേശത്തെ 

ആരുമറിയാത്തൊരുന്മാദിനിയാണ്

ഈ നിമിഷ തഥ്യയ്ക്കുമപ്പുറം, കണ്ണു

പൊത്തിക്കളിക്കും പേരറിയാപ്പൂ-

ക്കളുടെ ഓർമ്മവിത്തുകൾ തേടുന്ന 

ഒറ്റപ്പെട്ട ശിശിരമാണ്, ഉന്മാദമാണ്.

മഴനൂലുകൾ പിരിച്ചൊരു

ഊഞ്ഞാലൊരുക്കണം

വെണ്ണിലാവു കുറുക്കിയൊരു

ഊഞ്ഞാൽപ്പടിയും.

സമീരനൊപ്പം,

ഊഞ്ഞാലേറി മാടിവിളിക്കുന്ന

വെൺ‍മേഘങ്ങളെ പുണരണം,

ഇലത്തുമ്പിൽ തെളിയും

കുളിർക്കണങ്ങൾ കോർത്തെടുക്കണം,

തിരികെയിറങ്ങി

മുളങ്കാട്ടിൽ വേണുവൂതണം.

ഹിമമണിയും കുടമുല്ലപ്പൂകളെ

തോഴിമാരാക്കണം.

നക്ഷത്രങ്ങളെ പെറുക്കി കൂട്ടി

ചിരാതൊരുക്കണം.

നിശയുടെ തേരേറി

കുന്നിമണി സ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണണം .

ഒറ്റമരത്തിന്നുടലെഴുത്തായിരുന്നു

മുകിൽ മാലകൾ നീരുറവ-

കളിലേക്ക് വർണ്ണഭേദങ്ങൾ 

നിറയ്ക്കുമ്പോഴും, ഋതുക്കള-

റിയാത്ത കാലത്തിലെ 

ഇലകളടർന്നു തളിരുകളെ 

കാത്തിരിക്കുന്ന നഗ്നമാക്കപ്പെട്ട 

ഒറ്റമരത്തിന്നുടലെഴുത്തായിരുന്നു 

ഞാനും നീയും.

തൂവിപ്പോകുന്ന വെയിൽ  

കാലങ്ങളിലേയ്ക്ക്  

ചെറുമഴ വീണു 

കുളിർന്നപോലെ ആദ്യ ചുംബനം 

നിന്‍റെ ചുണ്ടിൻ ചില്ലയിലാദ്യ 

തളിരായെഴുതുമ്പോൾ, 

കാതോരം കാറ്റൊളിപ്പിച്ച 

രാഗങ്ങളിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ 

ചെമ്പകഗന്ധത്തിൻ പല്ലവിയു-

മനുപല്ലവിയും നിറയുന്നു,    

സുഖകരമായ ഇഴകളുടെ 

സ്വർണ്ണച്ചിറകിൽ നിന്നൊരു തൂവൽ 

നിന്‍റെയുള്ളിൽ നിന്നും എന്‍റെ  

നിശ്വാസങ്ങളിൽ തളിർത്തു പൂക്കുന്നു.

നിഴൽ വളർത്തിയ ചൂണ്ടുവിരലു-

മ്മകളിലും, നിലാ-മഞ്ഞുപൂക്കും 

നെറ്റിയുമ്മകളിലുമകലാത്ത 

പ്രണയത്തിന്‍റെയും വാത്സല്യ-

ത്തിന്‍റെയുമിലത്താ-

ളങ്ങളിലൊരു മഴമണിധാരയായി 

നീ മാറുമ്പോൾ, ഞാൻ നിന്‍റെ  

ആദ്യത്തേയുമവസാനത്തേയും 

പ്രണയമായി മിഴിയിണകൾ 

മെല്ലെ ചേർത്തു നിന്നിലേയ്ക്കു 

മാത്രം പടർന്ന് തേനൊഴിയാത്ത 

വസന്തമായി പരിവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രണയകാലങ്ങൾ

നിന്‍റെ പ്രണയകാലങ്ങളിൽ
ഇളം വെയിൽ ചാരി
നിൽക്കുന്ന ഞാൻ,
പൊടുന്നനെയെന്‍റേയും
കൂടിയെന്ന കാതോരങ്ങളി-
ലറിയാതേയരൂപിയാകുന്നു,

കുസൃതിയുടെ
നൂലിഴകളിൽ കുടുങ്ങി നീ
നെഞ്ചോരമെത്തുമ്പോൾ,
ചൂണ്ടുവിരൽകൊണ്ട്
ഹൃദയംതൊടുമദൃശ്യവശ്യതകളുടെ
തീവ്രതയിൽ, നുകരാൻ
കൊതിക്കുന്നൊരു ലഹരിയാകും,

ഋതുക്കളടരാത്ത
വസന്തകാലങ്ങളുടെ
വലതുചുണ്ടിൻ മറുകിലാഞ്ഞ്
ചുംബിച്ചു നീ കൊടുംവേനലാകുമ്പോൾ,
ഉഷ്ണിച്ചുഷ്ണിച്ചു മഴ മീട്ടുന്ന
മൺവീണയുടെ സംഗീതമാകും,

തോന്ന്യാക്ഷരത്തിൻ
തീപ്പൊരിയൂതിയൂതി, ഉദയാ-
സ്തമയ ഹിമമുദ്രകളുടെ
ശലഭഗീതികളാലലങ്കരിച്ച മഞ്ഞു
കാലങ്ങളിലേയ്ക്കണയ്ക്കുമ്പോൾ,
ഒരുതുടം പൊൻവെയിൽ-
ക്കുറുമ്പായി പുണരും,

നിലാവിറങ്ങി നനഞ്ഞ്,
ചെറുകാറ്റിലാടിക്കുറുകുന്ന
രാമുല്ലഗന്ധങ്ങളുടെയോരത്ത്,
ജീവിതം നീയെന്നയൊറ്റ
നിറത്തിലത്ഭുതപ്പെടുത്തുമ്പോൾ
നാമില്ലായ്മകളെന്ന ജീവന്‍റെ
ചൂടിലേയ്ക്കെന്നേയ്ക്കും
നിറഞ്ഞടയാളപ്പെടും,

ശേഷം, ഓരോ
മുറിവാഴങ്ങളിലും വന്യമായ
കരുതലുകളോടെയെന്നെയിഴ
ചേർക്കുമ്പോൾ, ഞാനെന്ന
ഇല്ലായ്മകളുടെ പകപ്പുകളിൽ
നിന്നുണരാനാവാത്ത
നിന്നെ ഞാനെന്നിലേയ്ക്കു
തന്നെയടക്കം ചെയ്യും.

പ്രണയവൈഖരി പാടുന്നു

നനുനനുത്ത ചെറു ചാറ്റൽമഴ കുറുകുന്ന 

താളങ്ങൾ പോലെയെൻ കരിമുകിൽക്കെട്ടു

മുടിയിലരിയ ജലമുത്തുകൾ കുസൃതിയോ-

ടിയലവേ, നെറുകയിൽ നിൻ കരലാളനം,  

സാന്ധ്യവെയിൽക്കൊടി ലാസ്യനടനമാടുമീ 

പൊൻപ്രദോഷ കുങ്കുമച്ചാറിന്നൊളിയിൽ 

നിന്നുമെൻ അണിവിരൽതൊട്ടു കടമെടു-

ക്കുന്നുയീ,യരുണ വിസ്‌മയക്കിരണങ്ങളെ,

തൂനിലാവുകുറുക്കിയ കാന്തിയിൽ നീർ-

മുകിൽ മാലകുടഞ്ഞെഴുതിയ മിഴികളും 

മകര മഞ്ഞു കുളിർന്നിടും ചെംചൊടികളിൽ 

പ്രണയവൈഖരി പാടിടും  കനകതാരകം, 

പ്രണയമാല്യങ്ങൾ തീർക്കും സുകൃതതാ-

ളത്തിൽ കുറുകിടും കിളിക്കുഞ്ഞുപോൽ, 

നനവൂറും മലർത്തുള്ളിയിൽ പടരും കനക

രേണുപോൽ, നിന്നിലേയ്ക്കണയുന്നു ഞാൻ,

മാധുര്യമേറിടും താമരത്തളിർത്തേനിതെന്ന

പോലാർദ്രമായ് നീയെൻ ചാരത്തണയവേ, 

അലിവൂറിടും നറുനവനീതമായതിസാന്ദ്ര-

മായരുമയോടെ നിന്നിൽ നിറയുന്നു ഞാൻ 

മറക്കാതെയോർക്കേണ്ടതുണ്ട്,

മിഴിമൊഴികളാകുന്ന വർണ്ണങ്ങൾ, 

കഥപറയുന്ന 

ചിത്രമെഴുത്തുകളാകുന്നിടത്താണ് 

നഷ്ടങ്ങളായവയുടേയും

നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവയുടേയും

നിസ്സഹായതയും ഭീകരതയും

ഉഷ്ണക്കാറ്റെന്ന വേവലാതിയോടെ

പിൻതിരിഞ്ഞ് പുറംചൊറിയുന്നത്.

കടുംപച്ച വർണ്ണങ്ങളുടെ 

ചൂണ്ടക്കൊളുത്തിൽ മഴക്കാടുകളെ 

കുരുക്കി കത്തുന്ന വേനലിന്‍റെ  

ഒറ്റമുറിവെന്ന വിണ്ടപാടിലേയ്ക്ക് 

നാടുകടത്തി ചിരിക്കുമ്പോൾ,

അന്യമാകുന്ന വന്യതയുടെ 

പച്ചിലച്ചാർത്തുകൾ നിറഞ്ഞ മഴനന്മകൾ

ചിലന്തിക്കുരുക്കുകളുടെ പൊള്ളുന്ന 

വെയിൽത്തുമ്പുകൾ നിറഞ്ഞ

സൂചിമുനകളായി പരിവർത്തിക്കപ്പെട്ട്

പായൽജീവിതങ്ങളെപ്പോലും 

അവശേഷിപ്പുകളില്ലാത്ത അടയാളമാക്കുന്നു.

മനസ്സിലാവാത്ത വികസനമെന്ന 

ഭാഷ ഭയന്ന് മലകളും മരങ്ങളുമുറവകളും 

കുന്നുകളും ദേശാടനത്തിനിറങ്ങുമ്പോൾ

കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കിയ ലാഭനഷ്ടം, 

തിരശ്ശീലയ്ക്കു പിന്നിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ 

ഒന്നുമില്ലാത്തവന്‍റെ തൊണ്ടയിൽ തങ്ങിയ

സങ്കടമുള്ള് പോലെ വലിച്ചിഴയ്ക്കും.

നഷ്ടമേറ്റതറിയാതെ ഉറക്കമുണരുന്നൊരു 

ചിത്രമെഴുത്തിലെ മിഴിനിറഞ്ഞ 

കുഞ്ഞു മനസ്സിന്‍റെ  കാല്പനികതപോലെ 

എനിക്കും നിനക്കും പിന്നിൽ 

ആശ്രയവുമാവാസവും കൈവിട്ടത-

റിയാതെ വളരുന്നൊരു തലമുറയുണ്ടെന്ന്

എന്നും മറക്കാതെയോർക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഒറ്റപ്പെടൽ

ഉപേക്ഷിച്ചനാഥമാക്കപ്പെട്ട 

തെരുവിടങ്ങളുടെ 

കുസൃതികൾക്കിടയിലേക്കമ്മ 

വിരൽ തൂങ്ങിയൊരിളം പുഞ്ചിരി 

കൊഞ്ചൽ കാണുമ്പോൾ,

ചിലപ്പൊഴെല്ലാമിങ്ങനെ 

ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലും 

ഒറ്റപ്പെടുന്ന കണ്ണോരങ്ങളിൽ 

ആരുമറിയാതെ, നീറ്റിച്ച മഷി 

തൊട്ടെഴുതിപ്പോകും കരിമുകിൽ,

ആകാശത്തിലേയ്ക്ക് കണ്ണുയർത്തി 

നെടുവീർപ്പുകളോടെ മന്ത്രിക്കും 

ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടാൻ മാത്രം

ചെയ്ത തെറ്റെന്തെന്നറിയാത്തയീ, 

"ഒറ്റപ്പെടൽ അനിയന്ത്രിതമായ 

വേദനയുടെ ലഹരിയാണെന്ന്."

മരണത്തിലൂടെ ജീവിക്കുന്നവർ

തിരിഞ്ഞു നോക്കണ്ട,

ഇനിയുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ 

നിങ്ങൾ വെറും കളിപ്പാവകൾ.

ആകാംഷ നിറഞ്ഞ കാണികളുടെ

സന്തോഷ നിമിഷങ്ങൾക്ക് നിറം 

പകരേണ്ട വെറും മരപ്പാവകൾ.

പാൽമണം മാറാത്ത കുഞ്ഞിനെ 

നെഞ്ചിൽ നിന്നടർത്തിയേക്കുക.

കഴിച്ചു മുഴുവനാക്കാനാകാത്ത

അന്നത്തെയും, ആകാശവും ഭൂമിയും 

സ്വജീവനും ഉൾപ്പടെയെല്ലാം മറന്നുവച്ച

നിമിഷങ്ങളായി, ഉയിരകന്ന ഉടൽ മണ്ണി-

ലേക്കെന്നപോലെ സകലതും മറന്നേക്കുക.

പതറാത്ത മെയ് വഴക്കത്തിൻറെ 

ചടുലതകളിൽ വിറയ്ക്കാത്ത കൈകളും 

ത്രസിപ്പിക്കുന്ന ചുവടുകളുമായി, 

ഉറ്റുനോക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിൻറെ 

വിസ്മയം തുളുമ്പും മിഴിയിലേക്കും 

മനസ്സിലേക്കും ട്രപ്പീസുകൾ വഴിയാടി-

യുലഞ്ഞു ചേക്കേറിയൊഴിയുക.

വിസ്മയത്തെ ചിരിയിലേക്കെഴുതാൻ,

കരയുന്ന മുഖത്ത് ചിരിയുടെ നിറങ്ങൾ 

നിറച്ചൊരാൾ തയ്യാറായിരിക്കുന്നു.

കാണികൾക്കുള്ള വിരുന്നു കഴിഞ്ഞില്ല,

വരുന്നുണ്ട് പിന്നാലെ അത്ഭുതങ്ങളുടെ 

തത്തയും പൂച്ചയും എലിലും പുലിയും

ആനയുമുൾപ്പടെ പക്ഷി മൃഗാദികളുടെ

ഒരു നീണ്ടനിര തന്നെ നിങ്ങളിലേക്ക്.

സ്വയം മറന്നു ചിരിപ്പിക്കുകയെന്നതാണ് 

നിങ്ങളിൽ നിക്ഷിപ്തമായിട്ടുള്ളത്

അതുകൊണ്ട്, തിരിഞ്ഞു നോക്കണ്ട,

ഇനിയുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ 

വെറും കളിപ്പാവകൾ മാത്രമാണ്.

അർദ്ധ-പൂർണ്ണ ബോധങ്ങൾ സ്വയം പറയുന്നത്.

പൊള്ളിയടർന്ന വിരലുകളിലെ

മാംസത്തിന്റെ രൂക്ഷ ഗന്ധമാണ്

ശ്മശാനങ്ങളുടെ മൂകരാഗങ്ങളെപ്പോലെ

ചിന്തകളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്

തയ്യാറെടുപ്പുകളോ നിലനിൽപ്പുകളോ

കാതോർക്കലുകളോ ഇല്ലാതെ,

ആവർത്തനങ്ങളിലും പരിണാമങ്ങളിലും

തട്ടിത്തെറിച്ചു മിഴിയുറപ്പിച്ചൊരു

മഴനൂൽ പെയ്തു തൂവുന്നതിന്റെ

പ്രതിബിംബങ്ങളിലെ ചലനമറ്റ

സൃഷ്ടിയും പുനർസൃഷ്ടിയും അറിയിച്ചത്.

നിഴലുകൾ പോലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത

നിശാസ്വപ്നങ്ങളിൽ കാലങ്ങളുടെ

രൂപമാറ്റം സംഭവിച്ചത് പിറവിക്കു

മുന്നിലെ ഗർഭപാത്രമെന്ന കുടുസ്സു

മുറിയുടെ ഏകാന്തതയിൽ നിന്നുമാവാം.

സമയ പ്രവാഹത്തിന്റെ ചില

നിർവികാരതകളിൽ വാഗ്മയങ്ങളായ

സാഹിതീയ ജീവിത കാഴ്ച്ചകളെ

അതി ശക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്ന

മഹാമൌനങ്ങളാക്കിയവ മാറ്റുന്നു.

എന്നാൽ, തീ പിടിക്കുന്ന ചിന്തകളുടെ

സങ്കീർണ്ണതയിലും, വേദനയിലും

അലച്ചിലിലും, സഹനത്തിലും

വെളിവാക്കപ്പെടുന്ന ആത്മാവിന്റെ

സമാന്തരവും എതിർദിശയിലും

നേർരേഖയിലും സംഭവിച്ചുപോകുന്ന

അസാന്നിദ്ധ്യങ്ങളുടെ ആജ്ഞാശക്തിക്ക്‌

ജീവിതമെന്നത്, ജീവനും അക്ഷരങ്ങൾക്കു-

മിടയിലുള്ള അദൃശ്യമായ സാന്നിദ്ധ്യങ്ങളിലെ

നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കണ്ണുപൊത്തിക്കളിക്കുന്ന

വാടകക്കാരന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമാകും 

നിഗൂഡ പ്രലോഭനങ്ങളുടെ ഏകാന്ത വിശുദ്ധി

ഏഴു വർണ്ണങ്ങളും വിരിയിക്കുന്ന 

മഴവില്ലിനെക്കാൾ മനോഹരമാണ് 

നിഗൂഡതകളെന്നു മനസ്സിൽ 

എഴുതുന്നതിനു മുന്നേ തിരിച്ചറിഞ്ഞതാണ്, 

നിഗൂഡതകളേക്കാൾ മനോഹരമായി

ഭൂമിയിലൊന്നും തന്നെ 

അവശേഷിച്ചിട്ടില്ലെന്ന പ്രലോഭനങ്ങളുടെ 

ഏകാന്ത വിശുദ്ധിയെ.

മഴവിൽ വിശുദ്ധിയുടെ

സമ്മോഹനങ്ങളായ ചായക്കൂട്ടുകളിൽ 

നിർവ്വചനങ്ങളസാദ്ധ്യമായ 

വർണ്ണക്കൂട്ടുകൾ അനിയന്ത്രിതമായി ചാലിച്ച്,

രഹസ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സിന്റെ 

ചില്ലു വാതിലിൻ പിൻകഴുത്തിലൂടെ ചുറ്റിയ 

കൈകളുടെ കരുത്തിൽ ചലനമറ്റു 

പോയ ഹൃദയം അടർത്തിയെടുക്കുമ്പോൾ,

ചുണ്ടുകളുടെ ആഴത്തിൽ വിസ്മൃതിയിലായ 

ഇന്നലെകളുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ സാന്നിദ്ധ്യങ്ങളുടെ 

അസാന്നിദ്ധ്യങ്ങളാവുകയായിരുന്നു.

രാവിന്റെ കറുപ്പിൽ കരിനീല പടർന്നു 

സ്വപനങ്ങളെ കലുഷമാക്കുമ്പോൾ, 

തേങ്ങലുകൾ നിറഞ്ഞൊരു 

നേർത്ത പാട്ടിന്റെ തണുപ്പ് 

കൈവഴികൾ നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന 

ചുവന്ന നദിയായി ഒഴുകിയകലാറുണ്ട് 

അസാന്നിദ്ധ്യങ്ങളിലേക്ക്.

ആ ഒഴുക്കിൽ, 

നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വയറിലേക്കും

വള്ളക്കാരനില്ലാതെ നീങ്ങുന്ന തോണിയിലേക്കും 

ഒരു പുഞ്ചിരി നീട്ടി, 

സ്വയം അറിയാനെന്ന, ഇനിയും വെളിപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത 

പ്രദേശങ്ങളിൽ, ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിൽ 

മിന്നാമിന്നി വെട്ടങ്ങൾ തേടി യാത്ര പോവുന്നു.

നിശാഗന്ധികളുടെ സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ 

രാത്രിയുടെ ഗന്ധങ്ങളിലെ വിചിത്രമായ 

പ്രേമത്തിന്റെ വഴികളിലും, 

നിഗൂഡതകളുടെ നീരിറ്റിക്കുന്ന 

കണ്ണീരറകളും കൊച്ചരുവികളും നിറയ്ക്കുന്ന

ഭയപ്പാടുകളിൽ, ഉന്മാദത്തിനും സുബോധത്തിനും 

ഇടയിലെ നേർത്തനൂൽപ്പാലത്തിൽ 

ഒളിഞ്ഞിരുന്നു കൊരുക്കുന്ന ചൂണ്ടയിൽ

ചിന്തകളെ ഭ്രാന്തിനു വിട്ടുകൊടുത്ത്,

കൊടിയ വിഷാദത്തിനും ഭ്രാന്തിനുമുള്ളിൽ

നിറയുന്ന ശാന്തമായ മരണത്തിന്റെ

അനുഭൂതി നുകരുന്ന അതിരുകളില്ലാത്ത 

ശൂന്യതയുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ, 

മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന മറുകരകൾ ഗതി മാറ്റി

ഒരു ചെറുമുറിവിലൂടെ ഇല്ലാതാക്കണം.

അപ്പോഴും എത്ര ശ്രമിച്ചാലും 

നിഗൂഡതയുടെ വാതയനത്തിലേക്കുള്ള

താക്കോൽ കൂട്ടത്തെ കണ്ടെത്താൻ 

സാധിക്കാതെ പോയേക്കാം..

അതിജീവനത്തിന്റെ ആകാശവേരുകൾ

മഹാവൃക്ഷങ്ങളുടെ 

വേരുകൾ ഭൂമിയിൽ 

നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക്

വളരുന്ന സമയം 

തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അതിജീവനത്തിന്റെ 

പച്ചപ്പുകൾ 

വഴിത്തണലുകളിൽ 

വേനൽ കനലിന്റെ 

വെയിൽ തിന്ന, 

ഇലച്ചാർത്തുകൾ അടർന്നു

പോയ മുറിവുകളായി 

നിസ്സഹായതയുടെ ഒരു

കാലം മുന്നിലുണ്ടെന്ന 

ഓർമപ്പെടുത്തലുകൾ 

നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

അടർന്നുവീണ ഇലകൾക്ക്

മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന,

മനസ്സിലാവുന്ന ഭാഷയിൽ

വേനൽ തളർത്തി വളർന്ന

ആകാശവേരുകൾ മന്ത്രിക്കും

ഋതുഭേദങ്ങൾ തലോടിയതും

ഇണക്കിളികളുടെ കിന്നാരവും 

തിരിച്ചു വരാത്ത ഓർമ്മകൾ 

മാത്രമായിരിക്കുന്നുവെന്ന്.

പൂക്കാനും തളിർക്കാനും 

മറന്ന ചില്ലകളിൽ വേനൽ 

വരച്ചെഴുതിയിരുന്നപ്പോഴും

മഴയും നിലാവും ഒന്നിച്ചിരുന്ന

ഗന്ധം അവശേഷിച്ചിരുന്നു എന്ന്.

വ്യർഥമായ ഈ ഓർമകൾക്ക് 

മേൽ ഇനിയുമെത്രനാൾ

ആകാശവേരുകളായി 

മഴമേഘങ്ങൾക്ക് ഒരു 

കൂട്ടാവാൻ കഴിയുമെന്ന്.....

വാക്കെന്ന ഏക്കവും എകകവും

ആവേശത്തോടെ എന്റെ രാജ്യമെന്ന് 

പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേ വാക്കടർന്നു

ജീവനും മരണത്തിനും ഇടയിലേയ്ക്കൊരു 

ദുരന്തത്തിന്റെ ചൂണ്ടക്കഴ ഇല്ലാത്ത 

ചോദ്യോത്തരങ്ങൾക്കുമേൽ കുരുങ്ങുന്നു,

ആ നിമിഷങ്ങളിൽ തന്നെ കാലങ്ങളും 

ദേശങ്ങളും തിരിച്ചറിയാതെ ഉന്മാദം

നിറഞ്ഞ പടയോട്ടങ്ങൾ തീർത്ത്‌ 

കലാപരാജ്യങ്ങളുടെ അതിർത്തികളെന്നെ 

കുരിശിലേയ്ക്കെന്നപോൽ ബന്ധിക്കുന്നു.

അതേയിടങ്ങളിൽ തന്നെ ഒരേസമയം 

പലയിടങ്ങളിലെന്നപോൽ തിരിച്ചറിവുകളുടെ 

തുറിച്ചുനോട്ടങ്ങൾകൊണ്ടൊരുവൻ 

വാക്കും ഭാഷയുമൊരേകകമാക്കി രാജാവും 

പടയാളികളുമില്ലാതെ പ്രജകൾക്കു 

മാത്രമായൊരു രാജ്യമൊരുക്കുന്നു,

വെളിച്ചത്തിന്റെ മിഴിയടർന്നയിടങ്ങളിലേയ്ക്ക് 

മൂന്നാണിപ്പഴുതുകൾ കൊണ്ട് 

ത്രിവർണ്ണ അടയാളങ്ങളുടെ സാദ്ധ്യതകളെ 

നിശ്വാസങ്ങൾ കൊണ്ടുപോലും പരസ്യമായി 

വായിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ അലിഖിത ഭാഷകൾ

ചരിത്രമായി എഴുതിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു,

വാക്കൊരേക്കമാകുമ്പോൾ, തെരുവിൽ 

തിളയ്ക്കുന്ന മീനവെയിൽ നാട്ടുച്ചകൾക്കുള്ളിൽ 

മനസ്സിലുറയുന്ന കനിവൊരു ചെറുചിരിയായി

ചുണ്ടിൽ കുരുക്കി, സ്നേഹത്തിന്റെ അപ്പവും

വീഞ്ഞും പകുത്തൊരാലിംഗനത്തിലൊരു 

ലോകം കീഴടക്കുന്ന രഹസ്യഭാഷയ്ക്ക് 

പൊക്കിൾക്കൊടി ബന്ധത്തേക്കാൾ 

തീവൃതയെന്ന് ഹൃദയം തൊട്ട് സ്വന്തമാക്കുമ്പോൾ,

മനസ്സറിയാതെ ഒന്നല്ല ഒരായിരം ക്യുബയെ ഗർഭം 

പേറുന്നോരമ്മയെന്നറിയാതെ ഓർത്തുപോകും,

വാക്കൊരേകകമാകുമ്പോൾ ജീവിതത്തിനും

മരണത്തിനുമിടയിൽ എനിക്കും നിനക്കും 

വേണ്ടിയൊരുവൻ നി(ശൂന്യ)ശബ്ദമാകുന്ന

സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന ഭാഷയ്ക്കു ഹേ റാമെന്നയൊരൊറ്റ

വാക്കിനാൽ പൂർണ്ണവിരാമങ്ങളില്ലാതെ സ്വയം 

ഒറ്റിക്കൊടുക്കപ്പെട്ട് പ്രാണന്റെ കണികകൾ

ഒന്നിലധികം ലോകങ്ങളിലേയ്ക്ക് പരാതിയില്ലാതെ 

പകർത്തിയെഴുതി ഓരോ അഞ്ചിൽ നിന്നുമയ്യാ-

യിരമായി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

എഴുതാതെയെഴുതിത്തീർത്ത

കുറിക്കുകൊള്ളുന്ന വാക്കുകളുടെ ഏകകങ്ങളിൽ 

കുരുങ്ങുന്ന ഭയപ്പാടിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ 

തീർക്കും ചോരപ്പാടുകൾ നിശ്ശബ്ദമായി 

അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് വാക്കെന്നാൽ തടുക്കാനാവാത്ത 

ഒരു വിപ്ലവമെന്ന് തന്നെയാണ് 

വാക്കെന്നാൽ ഒരു രാജ്യമെന്ന് തന്നെയാണ് 

വാക്കെന്നാൽ എനിക്കും നിനക്കും നേരെ 

ചൂണ്ടപ്പെടുന്നൊരേക്കവുമേകകവുമെന്ന് തന്നെയാണ്