കാഴ്ചകൾ

:1:.

നിയോണ്‍ വെളിച്ചം
പരന്ന വഴിയോരം

സമയത്തെ തോൽപ്പിച്ച്

ഓടുന്ന വാഹനങ്ങൾ,

ശബ്ദങ്ങൾ പ്രകമ്പനം

കൊള്ളിക്കുന്ന അശാന്തി.

തിരക്കുകളുടെ തീരത്ത്

മുന്നൊട്ടെക്കൊ പിന്നൊട്ടെക്കൊ

എന്നാലോചിച്ച രണ്ടു നിമിഷങ്ങൾ

നഗരത്തിന്റെ തിരക്ക്

പണ്ഡിറ്റ്‌ജിയുടെ മുരളി

ഒരു ഹിന്ദുസ്ഥാനി പാടുന്നു

അതിലൂടെ ദൂരത്തെ പിന്നിലാക്കി

കാഴ്ചകളുടെ വ്യതിയാനങ്ങളിലേക്ക്

വഴിയോര വാണിഭം

വിലപേശലുകൾ,

തർക്കിക്കലുകൽ,

ഒന്നിലും ഉറക്കാത്ത

ശബ്ദ കോലാഹലങ്ങൾ.

അലസമായ കാലടികൾ

വഴികളെ പിന്നിലാക്കി

പലതരം വേഷക്കാർ

തിരക്കുപിടിച്ച് ചിലർ

ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു ചിലർ

കൊഞ്ചികുഴഞ്ഞു ചിലർ

ഇരവറിഞ്ഞിട്ടും

ഇരുട്ടറിയാത്ത ചിലർ

:2:.

ഹിന്ദുസ്ഥാനിയിൽ നിന്ന്

മാറി വരികൾ ചടുലതാളമായി

ഷാൻ പാടുന്നുണ്ട്.

വിശപ്പിന്റെ വഴി

മസാലകൂട്ടുകളുടെ ഗന്ധം

ഒരു കുഞ്ഞു കൈ നീളുന്നു

ഹിന്ദിക്കാരൻ മുതലാളി

മാറിപ്പോ മാറിപ്പോ

എന്ന് അലറുന്നു

കാലുകൾ വീണ്ടും ചലിച്ചു

കാഴ്ചയിൽ രണ്ടു രൂപങ്ങൾ

അടുക്കുന്തോറും രണ്ടു

വടവൃക്ഷങ്ങൾ തെളിയുന്നു

ശിഖിരങ്ങളെല്ലാം

തളർന്നിരിക്കുന്നു,

വേരുകൾക്ക് ബലക്ഷയം

ശൂന്യതയിലും

കണ്ണുകൾ പെയ്യുന്നുണ്ട്

കൈയിലുള്ള ഭാണ്ഡത്തിൽ

തല താങ്ങി

നെഞ്ചിലെ കനൽ ഭാരം

വിറച്ചു തടവുന്നുണ്ട്‌

എവിടെയോ അടിച്ച

തിരയിലും ഒഴുക്കിലും

പെട്ട് അടിഞ്ഞു കൂടിയവർ

യാത്രയുടെ അവസാന

ചുവടുകളിലാണ്

:3:.

വർണ്ണബൾബുകൾ

തെളിഞ്ഞു കാണുന്നു

സ്വാഗതമോതുന്ന

മധുശാലകൾ

കാഴ്ച്ചയുടെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ

തെളിയുന്നു

ഇരുണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ

മധു ചഷകങ്ങൾ

തണുപ്പിച്ചും അല്ലാതെയും

പലതവണ നിറഞ്ഞു

ഒഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു

മുഖങ്ങളിലും വാക്കുകളിലും

പലവിധം ഭാവങ്ങൾ

പുകച്ചുരുളുകൾ ഉയരുന്നു.

വിരസതയകറ്റാൻ

ഡി ജെ യുടെ വിരലുകൾ

പയാനൊയുടെ നിറങ്ങളെ

തഴുകുന്നു

പാടുന്ന ശരീരത്തിൽ

പുഴുക്കളരിക്കുന്നു

കാർന്നു തിന്നുന്ന കണ്ണുകൾ

മിഴികളടച്ചിട്ടും നീളുന്ന

മിന്നൽപിണരുകൾ

കാഴ്ചയെ പ്രതിരോധിച്ചും

കറുപ്പ് നഗ്നയാകുന്നുവോ

:4:.

ഇരവിന് കറുപ്പ്

കൂടിയോ

അകലെ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന

തീവണ്ടിയുടെ സൈറൻ

പകുതിയും പിന്നിട്ട വഴികൾ

പിന്നിടാൻ ദൂരകൂടുതൽ

തീവണ്ടിപ്പാതകൾക്കരികിൽ

എന്തൊരു ഇരുട്ടാണ്‌

കാഴ്ചകളെ മറക്കുന്ന

നിർവികാരമായ ഇരുട്ട്

ഏതു സംഗീതമാണ്

കേൾക്കുന്നത്

തണുപ്പിന്റെയോ

കറുപ്പിന്റെയോ

നിഗൂഡതകളുടെയോ

അതോ പാതിയുടഞ്ഞ

ശരീരങ്ങളുടെയോ

അനങ്ങുന്ന നിഴലുകളിൽ

പൂർണ്ണതയുള്ളവ എവിടെ

പരിചയമില്ലാത്ത ഈ

സംഗീതത്തിന്റെ തുടക്കം

എവിടെ നിന്നാവും.

ഭൂമിയുടെ ഉള്ളറകൾ

തകർത്ത ഗർത്തങ്ങളിൽ

പതിക്കുന്നുണ്ടോ ഇവ

അതോ അനന്തതയിലൊ

പൊടുന്നനെ വഴി

തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ

കാഴ്ച്ചയുടെ

കണ്ണിൽ വന്നിടിച്ച

വെളിച്ചവും, ശീല്ക്കാരവും

:5:.

കാഴ്ച വീണ്ടും നാല് ചുമരിൽ

മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന

ജെയിൻ ഓസ്റ്റിന്റെ

പ്രൈഡ് ആൻഡ്‌ പ്രെജുടിസിൽ

ഇരുന്ന് എലിസബത്തും ദാർസിയും

പ്രണയചുമ്പനം കൈമാറുന്നു

വെളിച്ചത്തിൽ ആകൃഷ്ടയായി

പറന്നെത്തിയ പ്രാണികൾ

ഇരയുടെ വരവറിയിച്ചു

പുറമേ ഇരുട്ടിനു കനം തൂങ്ങുന്നു

ടേപ്പിൽ നിന്ന് ഇഷ്ട ഗാനം

ഗോരി തേരി ആൻഖേൻ കഹെ.....

ഇനി കാഴ്ചകൾ മതിയാക്കി

സ്വപ്നത്തിലേക്ക് മിഴികൾ പൂട്ടാം...

തിളച്ചു തൂവുന്ന 

വെയിൽത്തുള്ളികളേക്കാൾ 

തീക്ഷ്ണതയേറിയ ചില

അവഗണനകൾക്കിടയിൽ

മേഘങ്ങളും താരകങ്ങളും 

പനിമതിയുമൊഴിഞ്ഞ 

നഭസ്സുപോലെ ശാന്തമായ

വൃഷ്ടിയുടെ എകാന്തതകളുണ്ട്

 കറുത്തവന്‍റെ കവിത 

നിറങ്ങൾ നിറങ്ങൾ നിറങ്ങളെന്നു 

ശ്രുതി മീട്ടിയൊരു ഒറ്റക്കമ്പിയുടെ 

അറിയാതടർന്ന തന്ത്രിതൻ തേങ്ങൽ 

പോലെ കറുത്തവന്‍റെ കവിത 

അധികമൊന്നും ആളറിയാതെ

പൊടുന്നനെയങ്ങു കാടിറങ്ങിക്കയറും

എണ്ണപറ്റാത്ത ജടയും കണ്ണീരു വറ്റിയ 

കണ്ണും കിതപ്പിനൊപ്പം തണ്ടെല്ലിലൊട്ടുന്ന 

വയറും ഉന്തിയ നെഞ്ചിൻകൂടും 

ശോഷിച്ച ശരീരവും നോവിന്‍റെ മഴക്കൂട്

തകർത്ത് ഒരു സമരത്തിലെക്കെന്നപോലെ

മണ്ണിലേക്ക് നോക്കി കറുത്തവന്‍റെ 

വിശപ്പെന്ന് വിളറി വെളുത്ത്

ഒഴുകിയൊലിച്ചു ചങ്കുപൊട്ടിയൊരു 

പാട്ടുപാടി വേവുമണം തേടിപ്പോകും.

കറുത്തവന്‍റെ നിയതികളിൽ നിന്നും, 

വെളുത്ത ചിരികൾ കാടുകയറിയാലും

കറുത്തപെണ്ണ് കാടിറങ്ങിയാലും 

കിതപ്പിന്‍റെ കുത്തിയൊലിക്കലുകളിൽ

കറുത്തവന്‍റെ മാനമാകാശമെന്ന് മുറുത്ത്,

ചതിയുടെ വിഷം തീണ്ടി വഴുവഴുത്ത

വിഷവിത്തുകളുടെ പാതിവെന്ത 

ഓർമ്മ ബാക്കികൾ പിഴച്ചപെണ്ണ് 

കാടും കുലവും മുടിക്കുമെന്ന ദൈന്യത 

വസൂരിക്കുത്തുപോൽ വയറിൽ മുളയ്ക്കും.

കറുത്തവനെന്നാൽ ദളിതനെന്ന്

എഴുതപ്പെടാതെ വായിക്കപ്പെടുമ്പോൾ,

ഊരിലൊരു നാലുകാൽ മേൽക്കൂരയ്ക്കു

പട്ടയം തേടുമ്പോൾ തല്ലിക്കൊഴിച്ചിട്ടും

നുള്ളിയെറിഞ്ഞിട്ടും അടർന്നു വീഴാതെ, 

വാഴ്ത്തപ്പെടാത്തവന്‍റെയന്നത്തിൽ പേരെഴുത-

പ്പെടേണ്ടതില്ലെന്നയലിഖിത നിയമത്തിനുമേൽ, 

കാടിന്‍റെ കണ്ണീർ കാലത്തിൻ ഓരോ 

മണ്ണടരുകൾക്കുള്ളിലും കറുത്തവന്‍റെ 

കവിതയായി പുതു ചരിത്രങ്ങളായി 

പലനിറങ്ങളുടെ വസന്തങ്ങളായി തളിർക്കും.

വിഗ്രഹങ്ങൾ പറയുന്നത്

ഒരിക്കലുമവസാനിക്കാത്തതെന്നു

കരുതി സങ്കടങ്ങളുടെ തോരാത്ത 
പെരുമഴക്കാലമായി ദക്ഷിണയിട്ടു 
കണ്ണടച്ച് സർവ്വ സുഖലബ്ധിക്കായി 
നിവേദനം കുടഞ്ഞുവിരിക്കുമ്പോൾ 
ഒരിക്കലെങ്കിലും ചിന്തിക്കുക,

ദൈവത്തിലേയ്ക്കെത്തുന്നതിനു 

മുൻപ് വെറും കല്ലായിരുന്ന ഞാൻ

തോരാമഴകളേറ്റെത്ര കുളിർന്നിരുന്നെന്ന്,

തിളച്ചുപൊള്ളുന്ന വെയിൽ കുടിച്ചെത്ര

വിയർത്തു ചുട്ടു നീറിയിരുന്നെന്ന്,

അവഗണനകൾക്കൊടുവിൽ,

മോക്ഷമെന്ന ദൈവത്തിലേക്കെത്തുവാൻ

ഓരോ ഉളിത്തുമ്പിൻ മുറിവാഴത്തിലു

മെത്രമേൽ കരഞ്ഞുതളർന്നിരുന്നെന്ന്,

അത്രമേൽ നീയൊരിക്കലും മുറിപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

വെറുമൊരു കല്ലിൽ ശില്പിയുടെ 

മനസ്സിലെ രൂപത്തെ ശിലയായ് വിവർ

ത്തിക്കപ്പെടുമ്പോളവിടെ നീയും ഞാനും 

ഒന്നെന്നുള്ള തത്വമസിയുടെ പൂർണ്ണാർത്ഥം 

എഴുതപ്പെട്ടിട്ടും നശ്വരമായ ഗർവ്വിനാൽ 

കുലങ്ങളുടെ അദൃശ്യതടവറകളെന്തിനാണ്,

തോരാത്തമിഴികളുടെ കവിൾച്ചാലുകൾ

തുടച്ചാവദനത്തിൽ തെളിയും നിമിഷ 

നേരത്തിൻ പുഞ്ചിരിയിൽ പോലും ഞാനും

നീയുമൊന്നാകുമെന്നുള്ളപ്പോളെന്നെത്തേടി

യലയുകയെന്നുള്ളത് അപ്രസക്തമാകുന്നു.

ശാഖിയുടെ കരുതലറിയാതെ 

അടർത്തിയിട്ടുമടരാൻ മടിച്ച്

വീണ്ടും തളിർത്തോരോ വരിയിലും 

ജീവിതമെന്നു ഞാൻ പലവട്ട

മെഴുതിച്ചേർക്കുമ്പോഴും കുടിലതയുടെ

മിഴിനീട്ടിയത് മായ്ച്ച് നീ മരണമെന്ന് 

തിരുത്തി പകർത്തിയെഴുതുന്നു.

ശാഖിയുടെ കരുതലറിയാതെ 

അടർത്തുമോരോ ശാഖയിലുമൊരു 

തുള്ളി ദാഹനീരിനു കാത്തിരിക്കും

വേഴാമ്പലെന്നപോലൊരു തലമുറയെ

മൃത്യുവിലേക്ക് തുന്നിച്ചേർക്കുന്നു.

മുറിപ്പെട്ടകലുന്ന തളിരുകളുടെ

മധു കിനിയും വസന്തത്തിന്‍റെ നിലവിളി-

കളിലിനിയും പിറവിയെ കാക്കുന്ന 

നിസ്സഹായരായ ലോകത്തിന്‍റെ, നിന്നിലേക്ക്‌

നീളു"ന്നെന്തിനെന്നൊ"രു ചോദ്യം കൂടിയുണ്ട്.

വളരുന്ന തലമുറയുടെ, ഇനിയും 

ആഗതമായേക്കാവുന്നോരോ ജീവന്‍റെയും

വരണ്ട തൊണ്ടയുടെ കേഴും ദൈന്യതകൾ,

നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന മിഴികൾ ശൂന്യമായ 

മഴയുടെ ശോകം പോലെ മണ്‍മറഞ്ഞ 

മണ്ണടരുകൾക്കുമേൽ ശാപമായ് പെയ്യും.

പറയാത്ത വാക്കുകളെ

എന്നാണു കേട്ട് തുടങ്ങിയതെന്ന

ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ്

പറയാതെപറഞ്ഞു മറന്നു 

തുടങ്ങിയത് എന്നാണെന്നുള്ളത്.

വാക്കുകൾക്കിടയിൽനിന്നു 

ചിന്തകളുടെ ആഴങ്ങളെ,

നിർവചനങ്ങൾക്കും 

നിഗൂഡതകൾക്കുമിടയിലെ 

അതിർത്തികളുടെ പരിമിതികളിൽ

കറുപ്പും വെളുപ്പുമിഴചേർത്ത്,

സ്വാർത്ഥതയുടെ ജാലകങ്ങളിലൂടെ

കടുപ്പിച്ചും നേർപ്പിച്ചും വരയ്ക്കുന്നു.

വഴിയിലെവിടെയോ

വെയിലും മഴയും നിലാവുമെഴുതി-

യൊരാകാശം, വസന്തത്തിൻറെ

അടയാളങ്ങൾ പകർത്തിയെഴുതി 

കുസൃതികൾ നിറച്ച്

പുതിയൊരു കാലത്തിൻറെ

പുഞ്ചിരികളിലേക്കടുപ്പിക്കുന്നു.

കടൽമൗനങ്ങളുടെ നോവിൽ നിന്നും 

കുതിരവേഗങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിലേക്ക്

മയിൽപ്പീലിയാൽ വരയ്ക്കുന്ന

മഴവില്ലായങ്ങളെ ജീവിതത്തിൻറെ

ഉമ്മറപ്പടിയിലേക്ക് അലങ്കാരങ്ങളില്ലാതെ 

എന്നെന്നും ഒന്നായിരിക്കുമെന്ന

മന്ത്രങ്ങൾ ചേർത്തുവച്ചു

പിണക്കവഴികളെ മാച്ചു കളയുന്നു.

അപ്രതീക്ഷിത വാക്കുകൾ

ഇഴചേർന്നു നൂൽക്കുന്ന 

ഹൃദയാഴങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ച-

ക്കൂട്ടുകളിലേക്കൊരുകുടന്ന 

മലർപുഞ്ചിരിപോലെ, വാശിയുടെ 

കുട്ടിക്കുറുമ്പുകളൊരുക്കുന്ന 

അതിവസന്തങ്ങളുടെ 

വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന 

നിറവിൻ കുസൃതികളുണ്ട്.

കാർമേഘമെഴുതിയേകിയ 

വെള്ളിനൂലിനിളങ്കാറ്റുപോലെ-

യരികിൽ ചിരിച്ചൊരു കുറുമ്പിൻ

പൂമുഖം മെല്ലെ തലോടവേ,

മഞ്ചാടിമണികൾ പാവിയ 

തൊട്ടിൽപടികളുടെ താരാട്ടിനീണം

മറ്റൊരുകുറുമ്പിനാൽ മൂളിയോ.

അരികിലൊരു നിറനിലാവിന്നൊളി 

പോലെയാ മണിക്കിടാവിൻ 

കിളികൊഞ്ചലിൻ കുറുകലിൽ 

മുഴുകവേ, നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ-

ക്കുറങ്ങുവാനൊരാകാശം 

വാർന്നിരുളുന്നു ഹൃത്തിൽ